Gekooid

Eindelijk trok de karavaan de steppe op

de witte bergtoppen achter zich

naar dorpen op de vlakte

verwachtingsvol publiek

zwoegend, rauw, maar glorieus

zeulend met hun vangst

hun bestaan

hun trots

ijzingwekkende schoonheid

huiveringwekkende kracht

gekooid

maar niet getemd